Twaide Mondse keukenhof…
19-4-2026.
Het had even wat voeten in de aarde, maar het lukte. We zijn deze dag toch nog naar Tweede Exloërmond geweest.
Het weer zat echter niet erg mee. De lucht was grijs, soms grauw en het leek alsof er regen zou vallen. Niet echt weer om er op uit te gaan. Omdat ik nog wat ruimte in de tuin had voor de Kaukasische Vergeet-mij-niet besloten we, vriendin en ik, om eerst naar Intratuin te gaan. Dan waren de inkopen in ieder geval achter de rug en konden we daarna alsnog verder zien.
(foto: Stukje Zuiderdiep)
Intratuin.
Een lust voor het oog. Ware het niet vanwege de bloemen, de planten en alles wat maar kan groeien en bloeien, dan was het wel vanwege de vele auto’s en bezoekers. Het parkeerterrein stond barstensvol. Ook van over de grens was er, te zien aan de nummerborden, nogal wat bezoek.
En ik vind dat een goede zaak, om niet te zeggen hartverwarmend. Wij kopen hun benzine, zij onze bloemen. Hoe mooi wil je het hebben.
Het deed mij ook denken aan een in vroeger tijden veel gebruikte en toentertijds een naar eigen gerief veelvuldig aangepaste reclametekst:
Koop toch in den vreemde niet,
wat het eigen land u biedt.
Maar als u zich hier scheel betaalt,
is het goedkoper bij een ander gehaald.
Aan deze spreuk heb ik, om het iets eigentijdser te maken, eigenhandig de laatste twee regels toegevoegd.
Dank zij de oplettendheid van mijn vriendin vonden we wat ik zocht, de Vergeet-mij-niet uit de Kaukasus. Ik kocht meteen vijf plantjes, want een exemplaar kostte € 3,99, vijf stuks waren te verkrijgen voor € 17,50 en indachtig de woorden “Koop toch in den vreemde niet…” was de keuze snel gemaakt en opgetogen begaven we ons richting kassa en uitgang.
Geen eenvoudige opgave overigens. Na een zorgvuldig door Intratuin aangegeven zwerftocht door het pand, de Ikea kan er nog wat van leren of is tot voorbeeld geweest, wie het weet mag het zeggen, maar de overeenkomst is in ieder geval opvallend, vonden wij de kassa, rekenden af en bereikten, met de plantjes in de hand en eentje min of meer onder de arm, de auto. Zo ging het en niet anders, want de kartonnen dozen die er normaliter voor het uitzoeken lagen, waren op. Zoals gezegd, het was druk op deze middag.
We besloten alsnog richting de Monden te gaan. Via de Mondenweg sloegen we halverwege tussen Valthermond en 2e Exloërmond linksaf en reden over de Dreef richting Exloërkijl. Geen bloem te zien of het moesten de paardenbloemen al zijn, want die waren er meer dan genoeg. Via het Noorderdiep speurden we de landerijen tussen Tweede Mond en Eerste Mond af, maar ook dat leverde niets op, althans geen bloeiende bollenvelden.
We zochten de Dreef weer op, nu richting het noorden en zodoende kwamen we uit aan het begin van de Kavelingen, in de onmiddellijke nabijheid van de vroegere IJzeren Klap. Via Musselkanaal reden we Twaide Mond weer binnen en even later zagen we aan het Zuiderdiep de door ons gezochte bloemenvelden. Waarom we de bollenvelden niet vanaf de Dreef hebben
gezien is me een raadsel, maar het maakt eigenlijk niet uit, want wat we zochten vonden we.
Triest, dit bord. Het ergerde me. Het is te gek voor woorden dat men zo land en plant moet beschermen. Ondanks de dreigende lucht was de kleurenpracht, beetje overdreven wellicht, tot aan de horizon te zien. In ieder geval tot aan de windmolens, want die stonden er meer dan genoeg. Je kon geen overzichtsfoto maken of er stond wel een molen op de achtergrond. Over horizonvervuiling gesproken.
In mijn verslag van ons bezoek van 16 april j.l. aan de bollenvelden aan de Valtherdijk schreef ik dat ik Valthermond zou gaan promoten met Make Valthermond Great Again, behalve als de bollenvelden in Twaide Mond mooier zouden zijn, want dan zou ik Make Twaide Mond Great Again gaan schrijven. Maar ik zie er van af. De bollenvelden in 2e Exloërmond waren veel mooier dan die aan het Valtherdijkje. En waarom zou je met woorden iets nog mooier maken dan het al is. Kijk zelf maar…
