Valthermondse Keukenhof…
12 april 2026.
Vanmiddag een rondje zuidoost Groningen gereden, maar we begonnen in Drenthe. Ergens had ik gelezen dat er langs de Valtherdijk bollenvelden in bloei stonden. Eerdere jaren had ik op een andere plek ergens in de Veenkoloniën wel eens velden vol bloemen zien staan, maar ik was vergeten waar.
Dus op naar het “Valtherdiekie” zoals het in de volksmond wordt genoemd.
(Valtherdijk vanaf Valthe. Foto: Jaap Niemeijer)
Via Valthe reden we, mijn vriendin en ik, de Veenkoloniën binnen en na het passeren van de Valtherblokken kwamen we terecht in het van vroeger ons zo bekende landschap met landbouwgrond, dat inmiddels het nodige aan bewerking met ploeg en eg had ondergaan, te zien aan het strakke, vlakke land en de donkere, dofbruine kleur van de aarde.
Het riep bij ons beiden herinneringen op, want bijna gelijktijdig benoemden we de stevige zandstormen die in het voorjaar deze contreien soms kastijdden als gevolg van de droogte van het land en van de oostenwind, die de uitgedroogde bovenlaag van de dalgronden wegblies, richting bewoonde wereld.
Dat bracht werk aan de winkel, want heel veel fijnstof drong boerderijen en huizen binnen en dan was het, om alles weer schoon te krijgen, poetsen geblazen.
De kleurrijke bloemenvelden aan de Valtherdijk waren al van verre te zien en we waren niet de enige nieuwsgierigen. Langs de weg en op de dam stonden enkele auto’s. Fietsers hadden hun elektrische rossen in de berm en op het land geparkeerd en een enkele wandelaar met rugzak stond met de camera in de aanslag het veld richting Valthermond te overzien, pogingen ondernemend om het kleurenveld op de digitale plaat vast te leggen.
Na het maken van een handvol foto’s van deze bloemenpracht reden we de Valtherdijk verder af, staken de Mondenweg over om in Zandberg uit te komen.
Via Ter-Apelkanaal gingen we over de Schaalbergerweg richting de Duitse grens, maar al gauw sloegen we lukraak links- of rechtsaf al naar gelang het ons goed leek.
Via allerlei binnenwegen reden we door buurten met mooie namen waarvan we allebei nog nooit hadden gehoord. Streken die rust, vrede en tevredenheid uitstraalden. Ik weet echt wel dat in de Veenkoloniën het leven van vroeger tot op de huidige dag niet altijd het meest comfortabele was en nog steeds niet is,
maar toch…
Uiteindelijk belandden we in de parel van Westerwolde, het dorp Sellingen, waar we onszelf op het terras van Herberg Sellingen trakteerden op een kop cappuccino en op appeltaart met slagroom.
Aan een tafeltje iets verderop zat een echtpaar, leeftijdgenoten zullen we maar zeggen, die een dame blanche en een sorbet geserveerd kregen waar je U tegen zegt. Let op de hoofdletter. Lief en ik zijn ervaringsdeskundigen als het gaat om de dame blanche, want daarmee sloten we onze etentjes onderweg nogal eens af. Vandaar.
Mevrouw zag ik, toen ze wat roerde door ijs en slagroom, kijken met een gezicht van: “Moet ik dit allemaal opeten?” maar meneer begon meteen met een lepel in de sorbet te spitten. Mannen zijn nu eenmaal doortastender dan vrouwen, zo zie je maar.
Nadat mijn vriendin mij opdracht had gegeven onze consumpties af te rekenen met haar pinpas, vrouwen zijn nu eenmaal doortastender dan mannen zo blijkt maar weer eens, vervolgden we onze weg richting
Ter-Apel. Puur toevallig zag ik de kerk. Het was echt puur toevallig omdat ik tijdens het rijden een zijstraatje in keek. We waren vroeger wel eens vaker door Sellingen gereden, maar dat was dan over de doorgaande weg en dan kon je de kerk niet zien.
Ik zag het in ieder geval niet.
We keerden en parkeerden naast de kerk aan de voet van de wierde, waarop dit prachtig gerestaureerde godshuis, nog stammend uit de middeleeuwen, was gebouwd.
Een ons passerend stel vertelde dat de kerk nog volop in gebruik was. Op mijn vraag waarom er niet meer grafstenen rondom de kerk lagen, we vonden er maar eentje, werd ons verteld dat het kerkhof zich een honderdtal meters verderop bevond. Na enig googelen thuis kwam ik er achter dat er vroeger wel rondom de kerk begraven werd, maar dat dit in de 19e eeuw door de Groninger Gedeputeerde staten werd verboden, met als gevolg dat er een nieuwe begraafplaats moest worden aangelegd.
Thuis plaatste mijn vriendin enkele foto’s van de Valthermondse bollenvelden op “Mijn verhaal” van Facebook. Facebook is lief voor de mensen zo bleek, want het duurde niet lang of ze kreeg allerlei berichtjes en foto’s binnen van streken waar je ook bloeiende bollenvelden kon bekijken, van het Groninger Hogeland tot aan de kop van Noord-Holland aan toe. Het ene plaatje nog mooier dan het andere, en dan heb ik nog niet eens alles genoemd.
Leuk en mooi, daar niet van, maar de fotograaf bepaalt uiteindelijk wat er in beeld komt. Kijk maar…
Terugkijkend op een mooie middag moest ik onwillekeurig denken aan de term MAGA, dat staat voor MAKE AMERICA GREAT AGAIN, gedebiteerd door een bevriend staatshoofd van ons goede landje, tevens vriend van onze koning.
Waarom zouden we zoiets ook niet kunnen gebruiken voor de Veenkoloniën, bedacht ik me. Ik koppelde het een aan het ander, deed lukraak maar wat, en zo kwam ik uit bij het acroniem “MVGA”, wat staat voor MAKE VEENKOLONIEN GREAT AGAIN, om het af te sluiten met de quote “Wir schaffen das!”, woorden afkomstig van een voormalig staatshoofd van ons buurland.
Ik heb nog overwogen om er MVGA van te maken, MAKE VALTHERMOND GREAT AGAIN, maar toen ik hoorde dat RTV-Drenthe in een uitzending de prachtig bloeiende bollenvelden van Twaide Mond -ik ben daar opgegroeid!- in beeld had gebracht heb ik besloten daarvan af te zien, want stel je voor dat de bollenvelden daar mooier zijn dan in Valthermond. Wie weet. A.s. zondag gaan we meteen kijken!
Versie: 14-04-26