01. Veurolder…
Een pooske leed’n vruig mie d’r aine of ik toevallig nog verre veuroll’n had dei zeg moar oet Noorweegn vot kwam’m, huil laank leedn. Hai haar ’n portret zain, van ‘n Viking dus, en ik leek wel wat op hom, zo verteld’e, en zodounde zien vroage.
Ik heb ’t noa zöcht en ik kin nait aans zegg’n dan dat ’t inderdoad zo was, dat ik dus aargns wel op dai Viking leek, bedoul ik. (Bekiek ’t ploatje, as je goud kiekn hedde de brille d’r ook nog bie op. As je ’t nait goud zain, mout ie joen aign brille ais opzettn. Misschain helpt dat). ‘k Wait zeker dat ‘k huilndal nait zeker wait dat ’t hier om familie gait, dat nait, moar ik kin ’t idee ook nait botweg boetn de deure zett’n, want dat gait mie nou net weer ’n stapke te ver. Moar goud, ’n laank verhoal kört. Doarom heb ik mie zo goud en kwoad as ’t ging moar ais in de familiegeschiedenis verdaipt.
02. Viking…
Het zat, veur zover ik wait, ongeveer zo. Ik mout doar traauwns wel ’n slag bie om d’aarm holl’n, want d’r wazz’n ook nog aand’re deuntjes van ’t zulfde verske. Hou din ook, ’n laank verhoal kört. Ik goa vedder mit mien verhoal en din zain we wel woar as dat we terechte komm’n.
Dizze man, ain Vikingse veurolder dus, mout in ‘t verre verleed’n aargns vlak bie Rottummeroog uit zo’n soort Vikingschip stapt weez’n. (bekiek ‘t ploatje).
’t Kin ook wel weez’n dat ze hom d’r beetje bie holp’n hebb’n omdat ze hom zat waaz’n. Dat is jammer genogt nait meer te achterhoal’n, moar ik zol d’r nait gek van opkiek’n as ik sommige familietrekjes in oog’nschaauw neem.
Want, en dat is zo’n trekje, as je vanuut joezulf vind’n dat je altied geliek hebb’n, goa je vast ’n keer ’t schip in. Bie dizze veurolder was ‘t net aans om. Moar goud, hij kon zwemm’n. Ik kom doar loater nog op terugge.
03. Zwemm’n…
In elk geval en hou din ook, mien veurolder is oal zwemm’d via de Eems en de Dollard en noa wat gezuik, terechte komm’n in de Roetn AA, doudertied nog ‘n woeste rivier.
(Bekiek ‘t ploatje). Weer was ’t aanpoot’n en zwemm’ natuurluk en oeteindluk kwamme via de Mussel terechte op Musselknoal. ‘t Leste stuk mozze loop’s doun, want doudertied was ’t zo, dat ’t aine woater nog nait altied goud aansloot op ’t aander.
Wordt vervolgd…
I