Vandaag, woensdag 29 oktober 2025, heb ik, stemgerechtigde als ik ben, voor de 2e Kamerverkiezingen mijn stem uitgebracht. Ik moet echter zeggen dat het bepaald niet eenvoudig was om te kiezen bij wie en voor wie ik het hokje op het stembiljet rood moest gaan kleuren, want afgaand op de verkiezingsdebatten werden er zo nu en dan prachtige maatschappelijke vergezichten geschetst, werd er nogal eens naar elkaars lek en gebrek gewezen en werd er uitgesloten bij het leven.
Dat laatste raakte mij vooral en na een ietwat onrustige nacht, ik had de debatten zo goed mogelijk gevolgd, bedacht ik in de ochtendstond: “Iedereen en Jan en alleman uitsluiten? Dat zal mij niet gebeuren”.
Het was als het ware een ingeving zo zou je kunnen zeggen, en opgetogen dat ik een besluit had genomen en wist wat te doen, toog ik, voorzien van de door de overheid verstrekte benodigde bescheiden, naar het stemlokaal.
Na de gebruikelijke controle van stempas en identiteitsbewijs kreeg ik een stembiljet in handen gedrukt en kon ik plaats nemen in een stemhokje.
Ik vouwde het biljet uit en om niemand tekort te doen las alle namenlijsten nog eens rustig door. Daarna vouwde ik het biljet twee keer diagonaal dubbel om zo het midden te kunnen bepalen. Op het middelpunt tekende ik een vierkant met een rondje er in en vandaar uit tekende ik pijlen naar de koptekst van elke partij die op het stembiljet vermeld stond, gebruik makend van een lang rood potlood als liniaal en van kleinere, die ruimschoots aanwezig waren.
Natuurlijk had ik bij elke lijst het eerste rondje rood kunnen kleuren, maar na enige aarzeling koos ik er voor om gebruik te maken van pijlen. Daarmee geef je je stem als het ware toch meer richting.
Na gedane arbeid vouwde ik het stembiljet weer op in de oorspronkelijke vorm, deponeerde het in de daarvoor bestemde kliko en tevreden over mijn inclusiviteits bevorderende verrichtingen verliet ik het stemlokaal, waar inmiddels een lange rij mensen stond te wachten om ook het stembiljet van
een kleurtje te kunnen voorzien.