15 november 2015
Opgegroeid in een omgeving waarin concertzaal en schouwburg onbekend en de bioscoop verboden terrein was, bestond tot pakweg mijn zestiende levensjaar het culturele leven veelal uit een gang naar het verenigingsgebouw achter de kerk, om er een uitvoering van de plaatselijke toneelvereniging of om er een concert van de plaatselijke muziekvereniging bij te wonen.
Om een avondvullend programma te hebben werden beide activiteiten soms ook gecombineerd. Ik spreek uit ervaring, want ik ben zelf jarenlang lid van de muziekvereniging geweest.
In mijn beginjaren op de Kweekschool, zo heette de onderwijzersopleiding toen, gingen we als kwekelingen op een ochtend met meerdere klassen naar de aula van de Rijks-HBS in Emmen.
Pantomimespeler Rob van Reijn (foto) trad daar op.
Een kleine man met een hazenlip. Later las ik ergens dat hij daardoor wat moeilijk sprak en dat hij daarom pantomime was gaan doen, want dan hoefde hij niet te praten.
Tijdens de voorstelling hebben we dan ook geen woord van hem gehoord.
Het was ook niet nodig want je bleef maar naar hem kijken. Met beweging, met stilte en suggestie voerde hij mij en veel van mijn klasgenoten binnen in een ons onbekende wereld.
Zondagmorgen, op 15 november 2015, is Rob van Reijn op 86-jarige leeftijd overleden. Herinnering geworden. Maar ik herinner me hem, inmiddels vele jaren later, nog als de dag van gisteren.